Prekursor nowoczesnego węża strażackiego

Do połowy XIX wieku większość pożarów była gaszona przez wodę transportowaną na miejsce w wiadrach. Oryginalne ręczne pompki odprowadzały wodę przez małą rurkę lub monitor przymocowany do górnej części pompy. Dopiero pod koniec lat 60. XIX wieku węże stały się szeroko dostępne do łatwiejszego przesyłania wody z pomp ręcznych, a później pomp parowych, do ognia. W Amsterdamie w Niderlandach nadinspektor straży pożarnej Jan van der Heyden i jego syn Nicholaas rozpoczęli gaszenie pożarów, tworząc pierwszy wąż gaśniczy w 1673 r.

Historia węża strażackiego

przeciwpożarowy wąż strażackiNawet przy ograniczeniach ciśnienia przymocowanie węża do dyszy pozwoliło na bliższe podejście i dokładniejsze podanie wody. Van der Heyden został również przypisany do wczesnej wersji węża ssącego z drutem, aby zachować sztywność. W Stanach Zjednoczonych przeciwpożarowy wąż strażacki został wprowadzony w Filadelfii w 1794 r. Ten płócienny wąż okazał się niewystarczająco wytrzymały, a następnie zastosowano szyty skórzany wąż. Szyty skórzany wąż miał tendencję do pękania, więc wąż wykonany ze skóry przymocowany razem z miedzianymi nitami i podkładkami został wynaleziony przez członków Humane Hose Company z Filadelfii. Około 1890 roku węże przeciwpożarowe bez podszewki wykonane z okrągłych plecionych przędz lnianych zaczęły zastępować węże skórzane. Z pewnością były znacznie lżejsze. Włókna węża wykonane z lnu zamoczone, spęczniały i napinały splot, powodując, że wąż stawał się wodoszczelny. Węże bez podszewki, ze względu na brak trwałości, zostały szybko zastąpione wężami gumowymi do użytku w miejskiej straży pożarnej. Nadal były używane na wewnętrznych liniach węży i stelażu do węża aż do lat 60. i 80. W styczniu 1981 r. Administracja ds. Bezpieczeństwa i higieny pracy zrewidowała swoje normy, tak że nie trzeba już instalować węży bez podszewki dla wewnętrznych linii węży.

Po wynalezieniu procesu wulkanizacji jako sposobu utwardzania surowej miękkiej gumy w twardszy, bardziej przydatny produkt, straż pożarna powoli przechodziła od skórzanego węża do węża lnianego bez podszewki, a następnie do wielowarstwowego węża gumowego z podszewką i powłoką z wewnętrznym wzmocnieniem z tkaniny. Ten gumowy wąż był nieporęczny, ciężki i sztywny jak skórzany wąż, ale nie był podatny na przeciekanie. Okazał się również bardziej trwały niż wąż lniany bez podszewki. Jego owinięta konstrukcja przypominała niektóre węże używane dzisiaj przez przemysł, na przykład węże do dostarczania paliwa używane do obsługi samolotów pasażerskich.